ေမ့ပစ္ခ်င္ေသာ ေန႕တစ္ေန႕

ရွက္စိတ္နဲ႕ ခံျပင္းစိတ္ ေပါင္းျပီး ထြက္လာတ့ဲ ခံစားခ်က္ကို ဘာလို႕ေခၚလဲ? က်ေနာ္ မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ အ့ဲႏွစ္ခုလုံး တစ္ျပိဳင္နက္ ခံစားလိုက္ရတယ္။

အေျခအေနမွန္ တစ္ရပ္ကို နားလည္လိုက္တ့ဲ တဒဂၤမွာ ေတြေ၀သြားတယ္။ အို.. ဒါမျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပန္ေျပာေနမိတယ္။ နား၂ဖက္ထဲမွာေတာ့ ဒါမင္းရဲ႕ လုပ္ႏိုင္စြမ္း အကုန္ပဲ၊ မင္းဒီ့ထက္ ပိုျပီး မစြမ္းသာပါဘူးကြာ လို႕ ၀မ္းေခါင္းသံႀကီးနဲ႕ လူတစ္ေယာက္ ေအာ္ေျပာေနတာကို ထပ္ခါထပ္ခါ ႀကားေနရတယ္။ မင္းဘာတတ္ႏိုင္ေသးလဲ ငွဲငွဲငွဲ လို႕ ေလွာင္ရယ္သံေတြလည္း ပ့ဲတင္ထပ္ေနတယ္။ သံသယမ်က္လုံးေတြ၊ အထင္ေသးတ့ဲ အႀကည့္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ မခံစားႏိုင္ဘူး။

အခုခ်က္ခ်င္းပဲ ဒီအခန္းက်ဥ္းေလးထဲက ထြက္ေျပးခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္ေနမိတယ္။ တတ္ႏိုင္ရင္ ငယ္ငယ္ကလို ဘူးသီးလုံးေလာက္ ႀကီးတ့ဲ မ်က္ရည္ေတြ တစ္လုံးျပီးတစ္လုံး ငိုခ်လိုက္ခ်င္တယ္။ တ၀ါး၀ါးနဲ႕ အာေခါင္ျခစ္ျပီး ႀကမ္းျပင္ေပၚမွာ ဖင္ထိုင္ခ်၊ ေပါင္ကားရားနဲ႕ ဟိုလူ႕လက္ညိွဳးထိုး၊ ဒီလူ႕လက္ညိွဳးထိုးနဲ႕ ေအာ္ငိုခ်င္တယ္။ ကေလးတုန္းကလိုေတာ့ မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ မ်က္ႏွာက ဂ်ီးေတြ၊ ႏွပ္ေတြ၊ ေခၽြးေတြ ေရာျပြန္းျပီး ေႀကာင္ခ်ီးကုတ္ ရုပ္ေတာ့ မေပါက္ခ်င္ပါဘူးေလ။

ရုတ္တရက္ ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြအားလုံး အေငြ႕ပ်ံ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသလိုပဲ။ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မျမင္ေတာ့ဘူး။ ေခါင္းထဲမွာ ေစာေစာက ေလွာင္ရယ္သံေတြ အထင္အျမင္ေသးတ့ဲ အႀကည့္ေတြပဲ ျမင္ေန ႀကားေန ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာျဖစ္သြားျပီလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ေသသြားျပီလား။ တတ္ႏိုင္ရင္ ေသလိုက္ပါေတာ့လားဟယ္ လို႕ ဆုေတာင္းလိုက္မိတယ္။ ေအာ္... တကယ္ေသဖို႕က်ေတာ့လည္း သတိၱက မရွိျပန္ဘူး။ ေအာ္... ငါ့ႏွယ္၊ အခုမွ ဟို အဂၤလိပ္ စကားပုံထဲကလို ျဖစ္ေနျပီ၊ Between the deep blue sea and the Devil တ့ဲ။ ပင္လယ္ထဲ ခုန္ခ်ေသရမွာလည္း သတၱိကေႀကာင္၊ ဒီတိုင္းေနျပန္ေတာ့လည္း ဟိုဘက္မွာက ကိုယ့္ကိုလာသတ္မယ့္ နတ္ဆိုးႀကီးေလ။ ဘာဆက္လုပ္ရမတုန္း ေ၀ခြဲမရတ့ဲ အျဖစ္ေပါ့။ အ့ဲေလာက္ထိ ေပ်ာ့ည့ံရေကာင္းလား ဆိုျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း အားမလို အားမရ ျဖစ္မိတယ္။

အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပံဳးရယ္ျပီး အားေပးေနပါရဲ႕၊ အားတက္လို အားတက္ျငား ေပါ့ေလ။ သူမ ေျပာေနတ့ဲ စကားသံေတြက တိုးသြားလိုက္၊ က်ယ္လာလိုက္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္နားထဲမွာ... ဘာမွလည္း သဲသဲကြဲကြဲ မႀကားရပါဘူး။ ဟင့္အင္း... ႀကားလည္း မႀကားခ်င္ဘူး။ အရာအားလုံး တစ္ က ျပန္စရမယ္ဆိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ ျပန္စႏိုင္ပါတယ္။ ဒီမ်က္လုံးေတြ ရင္မဆိုင္ႏိုင္တာ တစ္ခုက လြဲရင္ေပါ့။

ဟိုးအရင္ ၃ႏွစ္ေက်ာက္ေလာက္က ေရးခ့ဲဖူးတ့ဲ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ ဒီအတိုင္း ကြက္တိ ျပန္ခံစားေနရလို႕ ဒီ blog မွာ ျပန္ post ပါမယ္။

Alone in the corner ...
Darkness makes my day alter,
Like a fish out of water,
In thirst of a consoler.

Lonely days slide away ...
Laughter fades away,
Mourning is what I have to pay,
What else can I say?

Suddenly, out of solutions ...
Tears running down on cheeks,
As a passer-by,
Ya dare to see those faces?

အ့ဲလိုပါပဲ။ ဘ၀က ခါးပါတယ္ (ရံဖန္ရံခါေပါ့)။ က်ရံႈးမႈ ဆိုတာကို အျပံဳးနဲ႕ ရင္ဆိုင္လာႏိုင္တ့ဲ တစ္ေန႕ေတာ့ ခ်ိဳ သြားမွာပါ။ အ့ဲဒီ တစ္ေန႕ ကလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ အရမ္း အလွမ္း မေ၀းပါေစေတာ့နဲ႕ေလ။

ႀကယ္ေႀကြခ်ိန္

Life from my perspective

Life's not just about study and work. Life's to enjoy. Today, I got a chance to get to know about this truth more.

At some point of time in life, we may most likely follow the path where money leads us to do certain things (for example, jobs that we dislike doing or not comfortable with). I, myself too, had ever dipped my 24 hours a day into doing something that i don't really love to, for one whole year.

There's no wonder for most people to live their lives this way because we all are living in a society which is bounded by socially accepted norms (for example, you must get a degree to get a good job, have good marriage, raise smart kids, live a life which is not inferior than others, etc).

Two years ago, i asked myself what my point of living was. I couldn't manage to get a satisfactory answer from my heart, but an obliged one from my brain. My brain was telling me that i was not living my own life but for others. Oh God, i was living for the sake of other people!

I couldn't find happiness in myself, but in others because of my achievements in this and that, bla bla... After undergoing series of mental breakdown and stress, i decided to start from scratch again, and follow my heart.

No matter what you are right now, think about whether you really enjoy living your life the way you are in currently. It's never too late to mend. All you need is just one step backward wherever you are, and look for solutions to "how-about" questions. How about i quit my current job and try out something new? Who says you won't find your dream job? Miracles do exist!

Remember.. There are still many many things out there for us to go out and explore. Travel more. Take more pictures of Nature. Greet new people. Live your own life, and enjoy it to the fullest. And you will know what i am talking about.

Gandhi once said "Be the change you want to see in the world". I could be the change i want to see in myself. I believe you can, too.

Name me Ms.Extreme if you think i am irrational. I have no comments on that. I m just sharing some thoughts here. I also accept the fact that extremities are not good, and we have to balance certain things in life. Just make sure your self-restrictions don't go beyond your tolerance limit.

Lastly, I just wanna say "You are the one and only author of your life book".

Thank you for your time. Have a good day and best wishes for you. :)

Kyel kywai chain

Oh btw, i posted this using blogger app for iphone. So, there my be a lot of shortcuts and typos. I am too lazy to sit at my desk after a long and memorable day. Anw in my bed now and Gona sleep. Good night, world! :)

အရင္လိုပဲ

ဟိုတစ္ေန႕ကေပါ့.. ကားဂိတ္နားက ထိုင္ေနက် လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာ သူ႕ကို ျပန္ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ လမ္းခြဲျပီးတ့ဲေန႕ကစ မ်က္ႏွာေလးေတာင္ တစ္ခ်က္ မျမင္လိုက္ရဘဲ သူေပ်ာက္ကြယ္သြားခ့ဲတာ ခုဆို ၄ႏွစ္ေတာင္ စြန္းလာခ့ဲပါေရာလား။

ေရျခားေျမျခားမွာ အေနႀကာလို႕နဲ႕ တူပါတယ္။ ဟိုတုန္းကထက္ အသားျဖဴလာတယ္။ အရင္ကလို စကားေျပာရင္း ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္တုန္းပဲ။ ဘယ္ဘက္ပါးမွာ ပါးခ်ိဳင့္ နက္နက္ တစ္ခုနဲ႕ သူ႕မ်က္ႏွာဟာ အနည္းငယ္ သြယ္သြားသေယာင္ ထင္မိပါတယ္။ ဟိုမွာ ပင္ပန္းလို႕ေနမွာေပါ့ေလ။ သူအလုပ္အကိုင္ေရာ အဆင္ေျပရဲ႕လားလို႕ လြန္ခ့ဲတ့ဲ ၃ႏွစ္ေလာက္ တုန္းက သူ႕မိတ္ေဆြေတြကို တီးေခါက္ခ့ဲဖူးေပမယ့္ အခုေတာ့ ဘာဆိုဘာမွ သိလိုစိတ္ မရွိေတာ့ပါဘူး။

ေရွ႕လထဲ သူလက္ထပ္ေတာ့မယ္တ့ဲ ခ်ယ္ရီက ေျပာျပတယ္။ မိဘခ်င္း သေဘာတူ အထက္တန္းလႊာ အမ်ိဳးေကာင္းသမီး တစ္ေယာက္နဲ႕ ေရႊလမ္းေငြလမ္း ခင္းေတာ့မယ္တ့ဲ။ ေႀသာ္.. ကၽြန္မ စိတ္ထဲက ေလးေလးနက္နက္ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ သူေပ်ာ္ရႊင္ပါေစလို႕။

ဒါပါပဲ။ ဟိုးတုန္းက ဘာပဲျဖစ္ခ့ဲ ျဖစ္ခ့ဲ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ သူဟာသူ၊ ကၽြန္မဟာကၽြန္မပါပဲ။ အရာရာဟာ ျပီးဆုံးသြားခ့ဲျပီဆိုတာ ဒါရိုက္တာက "CUT" မေအာ္လည္း သိေနျပီးသားပဲ။ သူဟာ အရင္အတိုင္း အျပံဳးမပ်က္သလို ကၽြန္မကလည္း မနက္တိုင္း "Good Morning" ႏႈတ္ဆက္ေနႏိုင္တုန္းပါပဲ။ အသက္မပါေတာ့တာ တစ္ခုက လြဲရင္ေပါ့။

ႀကယ္ေႀကြခ်ိန္

Myanmar Festival Gala 2011 presented by SMUMC

ဒီ Post ကုိ ေရးမယ္ ေရးမယ္နဲ႕ အခ်ိန္ဆြဲလာခ့ဲတာ အခု စာေမးပြဲေတြ ျပီးမွပဲ ေရးတ့ဲဆီကို ေရာက္ပါတယ္။

ဒီပြဲေလးကေတာ့ က်ေနာ္တို႕ Singapore Management University Myanmar Community Club (SMUMC) က ဦးေဆာင္ျပီး ဒုတိယ အႀကိမ္ေျမာက္ လုပ္ျဖစ္တ့ဲပြဲေလးပါ။ က်ေနာ္တို႕ SMUMC က ႏွစ္စဥ္ annual production ပုံစံမ်ိဳး လုပ္တာပါ။ September 3 ရက္ေန႕က NTUC Auditorium @ One Marina Boulevard မွာ လုပ္သြားပါတယ္။

Festival Gala ရဲ႕ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္က SMU ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြ အေနနဲ႕ ဒီမွာရွိတ့ဲ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈနဲ႕ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္လာေအာင္ ရည္ရြယ္လို႕ ျမန္မာ့ရိုးရာ ႏွစ္ဆယ့္လရာသီ ပြဲေတာ္ေတြအေႀကာင္း ကျပေဖ်ာ္ေျဖပါတယ္။ 2010 တုန္းကေတာ့ Myanmar Cultural Show ဆိုျပီး 1st annual production ကိုလုပ္ခ့ဲပါတယ္။

အခ်ိန္အတိုင္းအတာ ကန္႕သတ္ခ်က္ေႀကာင့္ ပြဲေတာ္ ၁၂ခုလုံးကို ျပသဖို႕ရာ ခက္ခဲလို႕ အထင္ကရက်တ့ဲ သီတင္းကၽြတ္၊ တန္ေဆာင္မုန္း၊ တန္ခူး စတ့ဲ လေတြကို ပိုအသားေပး တင္ဆက္ထားပါတယ္။ စံေတာ္ခ်ိန္အက၊ သႀကၤန္ယိမ္း၊ သီတင္းကၽြတ္ musical (mini play)၊ အပ်ိဳေတာ္ယိမ္း (နတ္အက)၊ ရခိုင္ရိုးရာ ဆီမီးခြက္အက ေတြ ပါ၀င္ပါတယ္။ အကေတြခ်ည္းပဲ မဟုတ္ပဲ ရယ္ရႊင္ဖြယ္ရာ ေကာက္စိုက္မယ္ေလးမ်ား ေတးသရုပ္ေဖာ္ကိုလည္း ထည့္သြင္းထားပါေသးတယ္ (ေကာက္စိုက္မယ္ေလးေတြက သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက ေယာက္်ားေလးေတြပါ။ ေတာင္သူ ေကာက္စိုက္မယ္ေတြလို ၀တ္ျပီး ကႀကတာပါ)။ ဒါ့အျပင္ ျမန္မာ့ရိုးရာ၊ ျမန္မာစကားကို စိတ္၀င္စားတ့ဲ က်ေနာ္တို႕ရဲ႕ ႏိုင္ငံျခားသား သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕လည္း ျမန္မာသီခ်င္း တစ္ပုဒ္ သီဆိုေဖ်ာ္ေျဖပါေသးတယ္။ သီခ်င္းက ေဆာင္းဦးလိႈင္ရဲ႕ "လြမ္းရယ္မေျပ" သီခ်င္းပါ။ Korean နဲ႕ Indian သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က ျမန္မာသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႕ ကူညီတြဲဖက္ သီဆိုေပးပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာ ဟိုးတုန္းက ေဗဒါလမ္းဇာတ္ကားကို drama ပုံစံမ်ိဳး ျပန္လည္ သက္၀င္ထားတ့ဲ The Way of Bay Dar ျပဇာတ္ကိုလည္း ကျပပါေသးတယ္။ အေကၽြးအေမြး အေနနဲ႕ ျမန္မာဟင္းလ်ာ Buffet ပုံစံမ်ိဳး ပါ၀င္ပါတယ္။

ေက်ာင္းစာေတြ ပိေနတ့ဲႀကားက ေက်ာင္းသားေတြခ်ည္းပဲ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳျပီး လုပ္ရတ့ဲအတြက္ အေတာ္ေတာ့ ခက္ပါတယ္။ stage decoration ေတြ make-up ေတြက အစ performer၊ usher ေတြက အဆုံး အားလုံး ကိုယ့္လက္ကိုယ့္ေျခ ခ်ည္းပါပဲ။ ေက်ာင္းမွာ ျမန္မာေက်ာင္းသား အင္အားက အရမ္းႀကီး မ်ားတယ္လို႕ မဆိုေလာက္ပါဘူး။ အခက္အခဲေတြ ႀကားထဲက ပြဲႀကီးတစ္ခုလုံး အထေျမာက္ ေအာင္ျမင္တာ အားလုံးရဲ႕ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ ေႀကာင့္ေပါ့။ အားလုံးကို ဦးေဆာင္ျပီး စီစဥ္ေပးတ့ဲ 3rd Executive Committee (3rd Exco) ကုိလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

Dancer ေတြ performer ေတြ drama cast ေတြ အားလုံးဟာ က်ေနာ္တို႕ SMUMC အဖြဲ႕၀င္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား ေတြခ်ည္းပါပဲ။ က်ေနာ္တို႕ေတြဟာ အႏုပညာေက်ာင္းဆင္း ၀ါရင့္ သဘာရင့္ သဘင္ပညာသည္ေတြ မဟုတ္ႀကပါဘူး။ ကၽြမ္းက်င္ ၀ါသနာရွင္ေတြလည္း မဟုတ္ႀကပါဘူး။ စင္ေပၚ ကျပ ေဖ်ာ္ေျဖရမွာ ရွက္တတ္ ေႀကာက္တတ္တ့ဲ သူေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပါတယ္။ ကဖို႕မေျပာနဲ႕၊ လက္ေတာင္ ဘယ္လိုခ်ိဳး၊ ခါးေတာင္ ဘယ္လိုယိမ္းရမွန္း မသိတ့ဲ က်ေနာ္တို႕ကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ သင္ႀကားျပသေပးတ့ဲ ဆရာနဲ႕ ဆရာမကိုလည္း တကယ္ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။

ဒီက တျခားေက်ာင္းကသူငယ္ခ်င္းေတြက ေမးႀကပါတယ္။ နင္တို႕မွာ စာလုပ္စရာ မရွိဘူးလားတ့ဲ၊ သူတို႕မွာဆို စာပဲလုပ္ေနတာေတာင္ အခ်ိန္က မေလာက္ဘူးတ့ဲ။ က်ေနာ္တို႕က အခ်ိန္ေတြ အရမ္းေပါမ်ားေနလို႕ ဒါကိုလုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္တို႕မွာလည္း တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တ့ဲ တာ၀န္ေတြ ၀တၱရားေတြ၊ ေက်ာင္းစာေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ဒီႀကားထဲက အကတိုက္ရတာနဲ႕၊ organizing committee meeting ေတြ သြားရတာနဲ႕၊ မအားမလပ္တ့ဲ ႀကားထဲက ေန႕ေန႕ညည အိပ္ေရးပ်က္ခံ ဘယ္သူက ဘာလိုလဲ ေမးျမန္း.. တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ အစစအရာရာ အတတ္ႏိုင္ဆုံး ကူညီျဖည့္ဆည္း ေပးႀကပါတယ္။

တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ဆိုတာ ဒီပြဲအတြက္ စိုက္ထုတ္ရတ့ဲ လုံ႕လ၊ ၀ီရိယေတြ အျဖစ္ လုံး၀ေျပာင္းလဲကုန္တာပါပဲ။ အခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီး ႀကားထဲက မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုတ့ဲ စိတ္ဓာတ္တစ္ခုတည္းနဲ႕ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ႏိုင္တာ ဘာေႀကာင့္လဲလို႕ ေတြးမိပါတယ္။ ဒီ Myanmar Community Club ကိုခ်စ္တ့ဲစိတ္၊ ျမန္မာကို ခ်စ္တ့ဲစိတ္ တစ္ခုတည္းနဲ႕ အားလုံးတစ္ေသြးတည္း တစ္သားတည္း ပါ၀င္ေနႀကတာပါ။ မိေ၀းဖေ၀း ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ တစ္ဦးတည္း ရပ္တည္ေနရသူေတြတိုင္း အတြက္ ဒါဟာ က်ေနာ္တုိ႕ရဲ႕ "အိမ္" ပါပဲ။ ဒီစိတ္ တစ္ခုတည္းနဲ႕ ေရွ႕လာမယ့္ ႏွစ္ေတြမွာလည္း "ျမန္မာ" ဆိုတာ ဘာဆိုတာ ေဖာ္ထုတ္ျပႏိုင္ဖို႕ အားလုံးအတတ္ႏိုင္ဆုံး ႀကိဳးစားသြားႀကမယ္ဆိုတာ ေျပာဖို႕ေတာင္ မလိုေတာ့ပါဘူး။

ပြဲမွာ တက္တက္ႀကြႀကြ အားေပးတ့ဲ ပရိသတ္ကိုလည္း က်ေနာ္တုိ႕ အားလုံးက လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကျပ ေဖ်ာ္ေျဖမႈေသာ္လည္းေကာင္း၊ အစားအေသာက္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ေသာ္ လည္းေကာင္း တစ္စုံတစ္ရာ စိတ္မေက်နပ္စရာ စိတ္ခုစရာ ရွိခ့ဲရင္ျဖင့္ က်ေနာ္တို႕ အားလုံး အႏူးအညြတ္ေတာင္းပန္ပါေႀကာင္း... လြန္တာရွိရင္ ၀ႏၵာမိပါဗ်ား...။

ႀကယ္ေႀကြခ်ိန္

ေပါက္ကရ ၂

နင့္ေမးခြန္းတိုင္း ငါေျဖရမလား
နင္ထိုင္ငိုသြားမယ္

သံသယတိုင္း ေျဖရွင္းရမလား
နင္ရူးခ်င္သြားမယ္

နင္လိုခ်င္တိုင္း ငါေပးရမလား
ေမးပါရေစ
ငါလိုခ်င္တာကိုေရာ ဘယ္သူေတြက လာေပးလို႕လဲ

နင္အလိုမက်ဘူးလား
လူ႕အလိုနတ္ မလိုက္ႏိုင္တ့ဲ
နတ္ေတာင္မဟုတ္တ့ဲငါက ဘယ္လိုတတ္ႏိုင္မွာတုန္း

ေျပာရဆိုရ ခက္တယ္ ဟုတ္လား
မအားဘူး.. ေတာမွာသြားေျပာ

ဘာ..?
သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး ဟုတ္လား
စိတ္ရွည္သည္းခံနည္း အတတ္သြားသင္လိုက္ဦး
ငါ့အပူေတာ့ မဟုတ္ဘူး

ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး.. စာေမးပြဲ ျပီးလို႕ ေလ်ွာက္ေရးႀကည့္တာ.. ဟီး

ႀကယ္ေႀကြခ်ိန္

အမွတ္တရမ်ား ၁

ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္သား အစစ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ရန္ကုန္မွာ ေပါက္ (ေမြး) ေပမယ့္ နယ္မွာ ႀကီးလာတာပါ။ ေအာ္.. ကၽြန္ေတာ္ႀကီးျပင္းခ့ဲတ့ဲ သုံးဆယ္ျမိဳ႕ေလးကို ေတာလို႕ေခၚရင္ စိတ္ဆိုးစရာ ျဖစ္ကုန္မွာစိုးလို႕ပါ။ (ေတာသူမ လို႕လည္း အေခၚမခံႏိုင္ေပါင္။)

သုံးဆယ္ျမိဳ႕ကို သိႀကလား။ ပဲခူးတိုင္း၊ သာယာ၀တီျမိဳ႕နားကေလ။ ပဲခူးျမိဳ႕မေရာက္ခင္ေလးပဲ။ ရန္ကုန္ကထြက္ရင္ မဂၤလာဒုံ၊ ေထာက္ႀကံ႕၊ ေမွာ္ဘီ၊ တိုက္ႀကီး၊ ဥကၠံ၊ သုံးဆယ္ဆိုျပီး ျမိဳ႕ေလးေတြ ဆက္တိုက္ရွိတယ္ေလ။ အ့ဲမွာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ့္ကို ရန္ကုန္မွာ ေမြးျပီး ၁ႏွစ္မျပည့္ခင္ထဲက အေဖက သုံးဆယ္ျမိဳ႕ကို တပါတည္း ေခၚသြားပါတယ္။ အေဖက အ့ဲမွာ အရက္ခ်က္စက္ရံုလုပ္ငန္း လုပ္ပါတယ္။ အေမက အ့ဲတုန္းက ေမာင္ေလးကို ဗိုက္ထဲထည့္ထားရေတာ့ ေတာကို မလိုက္ႏိုင္ဘူးေလ။ ဟီးဟီး။ ၄ႏွစ္ခြဲအရြယ္ မူႀကိဳတက္ရေတာ့မွ ရန္ကုန္ကို ျပန္သြားရတာပါ။ ေနာက္ ေက်ာင္းႀကီးတက္ေတာ့လည္း ေႏြရာသီေက်ာင္း ၃လ ပိတ္တိုင္း သုံးဆယ္ကို ျပန္ရပါတယ္။ အေဖက အင္မတန္ခ်စ္ရတ့ဲ သမီးဆိုေတာ့လည္း မခြဲႏို္င္ဘူးေပါ့ေလ။ ဟီး။

ကၽြန္ေတာ္ ေနတ့ဲ ပတ္၀န္းက်င္အေႀကာင္း နည္းနည္းေျပာျပပါရေစ။ "ပန္းဆြဲလမ္း" အထဲဘက္ ခပ္၀င္၀င္ ၂ထပ္ အိမ္ေဟာင္းႀကီးမွာ ေနတာေပါ့။ (ပန္းဆြဲလမ္းဟု အမည္တြင္ရျခင္း သမိုင္းကို ေနာက္ႀကံဳလွ်င္ ေျပာျပပါ့မည္။) အရင္အိမ္ရွင္က အေဖနဲ႕ မိတ္ေဆြေတြဆိုေတာ့၊ သူတို႕လည္း တစ္ရြာ တစ္က်ီေျပာင္းေရာ၊ အေဖက ဒီအိမ္ကို ၀ယ္လိုက္တယ္ ဆိုပါေတာ့။ အိမ္ကလမ္းရဲ႕ အထဲအစြန္ဘက္ ေရာက္တယ္။ နည္းနည္းဆက္ေလွ်ာက္လိုက္ရင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေရာက္တယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းရဲ႕ အေနာက္ဘက္ကို ဆက္ေက်ာ္သြားရင္ ကၽြဲမည္းေတာင္ဆိုလား၊ ကၽြဲနားေတာင္ဆိုလား ေတာင္ကုန္းေလးရွိတယ္။ အ့ဲမွာလည္း ေစတီေလးေတြရွိတယ္။ ရာဇ၀င္ကေတာ့ ကၽြဲမည္းမည္းႀကီး တစ္ေကာင္ ေလွ်ာက္ေျပးရင္း (ဘာလို႕မွန္းလည္းေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ) ဒီေတာင္ေပၚ ေရာက္လာေတာ့ ေမာလို႕ နားရင္းနဲ႕ ေတာင္ေစာင့္နတ္ရဲ႕က်ိန္စာသင့္လို႕ ေက်ာက္ရုပ္ႀကီးျဖစ္သြားတယ္တ့ဲ။ ေသခ်ာမမွတ္မိလို႕ မွတ္မိသေလာက္ပဲ ေျပာျပတာ။ အ့ဲေစတီမွာေတာ့ ကၽြဲမည္းႀကီး ရုပ္တု တကယ္ရွိပါတယ္။ ဓာတ္ပုံေတာင္ ရိုက္ထားေသး၊ ၄ႏွစ္အရြယ္ေလာက္တုန္းက။

အိမ္ပုံစံကေတာ့ အေတာ္ညစ္ျပီး စုတ္တယ္။ ေရွးေခတ္ ျမန္မာ ကႏုတ္လက္ရာပုံစံမ်ိဳးေတြကို ၀ရန္တာမွာ ေတြ႕ရတယ္။ ျခံစည္းရိုးက အေတာ္ကို က်ယ္တယ္။ ရန္ကုန္ ျခံေတြနဲ႕ေတာ့ တျခားစီပဲ။ ျခံထဲမွာ သီးပင္၊ စားပင္၊ အလွပင္ မ်ိဳးစုံ ရွိတယ္ေနာ္။ ခုထိ အတိအက်ကို မွတ္မိေသးတယ္။ အုန္းပင္ အျမင့္ႀကီး ၂ပင္၊ ခပ္နိမ့္နိမ့္ ၁ပင္ (အသီးမသီးေသးဘူး)၊ သေဘာၤပင္ ၃ပင္ (အမ ၂ပင္၊ အထီး၁ပင္)၊ ႀသဇာသီးပင္၊ သံပရာသီးပင္၊ နာနတ္သီးပင္၊ ေရွာက္ရြက္ပင္၊ ဂမုန္းပင္၊ ကြမ္းညြန္႕ကြမ္းပင္ေတြ၊ ဘူးစင္၊ ဒန္႕ဒလြန္သီးေတြက အ့ဲဘူးစင္နား ကပ္ေပါက္ေနႀကေသးတယ္။ အစုံပဲေနာ္။ ရန္ကုန္မွာလို ၁၈လမ္းေစ်းထဲ ရႊံ႕ဗြက္နင္းျပီး သြား၀ယ္စရာမလိုဘူး။ ဟင္းစားလိုရင္ ရယ္ဒီ၊ ခူးလိုက္ရံုပဲ။ အလ့ဲ ဟန္က်ပါ့။ ဟဲဟဲ။

အိမ္အတြင္းပိုင္းကေတာ့ အရမ္းကို ေဟာင္းတယ္။ (အျပင္ပိုင္းလည္း တူတူပါပဲေလ။) ႀကမ္းျပင္ ႀကမ္းႀကားေတြဆို ေျခခပ္ဖြဖြနင္းရင္ေတာင္ တကၽြိကၽြိ အသံျမည္တယ္ဗ်။ နံရံေတြမွာ ပင့္ကူအိမ္ေတြ တန္းလန္းလြင့္လို႕။ ဘယ္လိုရွင္းရွင္း ပင့္ကူေတြက ျပန္ေရာက္လာတာပဲဗ်။ အိမ္က ေဟာင္းေတာ့ ရွင္းမရေတာ့ဘူးေလ။ tourist ေတြေခၚလာျပီး ဒါကေတာ့ ေခတ္အဆက္ဆက္က spider museum ပါလို႕ေျပာရင္ေတာင္ ယုံေလာက္တယ္ဗ်။ အဟုတ္ တကယ္။

ေအာက္ထက္ကေတာ့ သံမံတလင္းခင္းထားတာေပါ့။ ေအာက္ထပ္မွာေတာ့ ပင့္ကူ သိပ္မရွိဘူး။ တစ္ခုပဲ... ကင္းေျခမ်ား၊ ကင္းျမီးေကာက္၊ ကင္းမလက္မဲေတြ ဆိုတာမ်ား အို... ေပါလို႕ ေပါလို႕။ ရိုက္သတ္လို႕ မကုန္ဘူး။ အေဖဆို ကင္းျမီးေကာက္ေတြ အျမီးနဲ႕ေပါက္မွာစိုးလို႕ ျမင္သမွ် ရိုက္ရိုက္သတ္ျပီး အရက္ (အဆီ) ပုလင္းထဲ ထည့္စိမ္ထားတာ ႀကာေတာ့ ႏွစ္ခ်ိဳ႕ျပီး ေဆးဖက္၀င္ကုန္တ့ဲ ပုလင္းေတြ ဖာလိုက္ ဖာလိုက္ပဲ။ ဟီးဟီး။

စက္ရံုက ျခံအေနာက္ဘက္မွာေလ။ အရက္ခ်က္ဖို႕ အဆင့္ဆင့္ ေပါင္းခံရတ့ဲ ၂ထပ္တိုက္ေလာက္ထိ တိုင္ကီအျမင့္ႀကီးေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ စက္ရံု အလယ္တည့္တည့္မွာ ေရ၊မီး အပူခ်ိန္ Control လုပ္တ့ဲ ၈ထပ္အျမင့္ tower ႀကီးရွိတယ္။ ျပီးေတာ့ ဟိုးအေနာက္ဘက္မွာ စက္ရံုတစ္ခုလုံးရဲ႕ စက္ေတြလည္ဖို႕ ေလာင္စာစြမ္းအင္ေတြ ေပးတ့ဲ Boiler အႀကီးႀကီးရွိတယ္။ အ့ဲနားသြားရင္ ပူျခစ္ေနတာပဲ။ ေဆာင္းတြင္းဆို အ့ဲနားမွာပဲ ဇယ္သြားသြားခုတ္တာ ဟီး။ ေဆာင္းတြင္းက အရိုးထိ ခိုက္ေအာင္ ခ်မ္းတာကိုးဗ်။ မေနႏိုင္ဘူးေလ။ မနက္ဘက္ဆို ျမဴေတြ အရမ္းထူတာ။ ေန႕စဥ္ အပူခ်ိန္က ၁၀ဒီဂရီ စင္တီဂရိတ္ေလာက္ပဲရွိတယ္။

ျခံထဲမွာေတာ့ မိုးရာသီဆို ေျမြအရမ္းေပါတယ္ဗ်။ ျခံဳေတြ ျမက္ေတြေတာ့ မရွိဘူး၊ အလုပ္သမားေတြ အျမဲရွင္းရတယ္ေလ။ လုပ္ရင္းကိုင္ရင္း ပိုးထိကုန္ရင္ ေဆးရံုက သာယာ၀တီျမိဳ႕မွာပဲ ရွိတာကိုး၊ အသက္ေတာင္ မွီမွာမဟုတ္ဘူး။ ျခံေထာင့္ေတြမွာဆို ေျမြအေရခြံ ျဖဴျဖဴေတြမ်ား အပုံလိုက္ကေလးေတြ။ တစ္ခါတေလ ေျမြက အိမ္ထဲ ထုတ္တန္းေပၚမွာ အခန္႕သား တက္အိပ္ေနတတ္ေသး။ ေျမြအမ်ားစုကေတာ့ အဆိပ္မရွိပါဘူး။ ေျမြစိမ္း ခပ္ေသးေသးေလးေတြ မ်ားတယ္။ တခါတေလ စပါးႀကီး၊ စပါးအုန္း၊ ငန္းေတာ္က်ားေတြ ရွိတတ္တယ္။ ေျမြေဟာက္ကေတာ့ လယ္ကြင္းေတြထဲမွာ မ်ားတယ္။ သူက လယ္ႀကြက္ႀကိဳက္တာကိုး။ တခ်ိဳ႕ ေျမြအျဖဴေရာင္ေလးေတြဆို (အမည္မသိ၊ အဆိပ္မရွိပါ) ေရကူးခ်န္ပီယံေတြဗ်။ သူတို႕က တျခားေျမြေတြလို ေရေအာက္မွာ မကူးဘူး။ ေရေပၚမွာ ရွပ္ရွပ္ျပီး သြားတာဗ်ား။ မ်က္ေတာင္တစ္ခတ္ပဲ၊ ျမင္ကြင္းထဲက ေပ်ာက္သြားျပီ၊ အ့ဲေလာက္ျမန္တယ္။ ျမင္ေနက် ျဖစ္ေနေတာ့ က်ဳပ္တို႕ေတာင္ ေျမြ ျမင္တာနဲ႕ ဘာေျမြ၊ဘာေျမြ တန္းသိတယ္ဗ်။ (သုံးဆယ္အေႀကာင္းေျပာရင္ အလိုလို က်ဳပ္လည္း "က်ဳပ္" ျဖစ္သြားတယ္ဗ်ာ။)

တစ္ခါတုန္းကဆို ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ရွင္ျပဳအလွဴမွာ တရားနာေနတုန္း လုံးပတ္ခပ္တုတ္တုတ္ အညိဳစင္းခပ္စိတ္စိတ္နဲ႕ ေျမြတစ္ေကာင္ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ေပၚမွာ တက္ေခြျပီး ဦးပ်ဥ္းေလး ငိုက္လို႕ တရားနာေနတာေတာင္ ေတြ႕ဖူးေသးတယ္။ လူေတြ ဘယ္ေလာက္ ေျခာက္ေျခာက္ သူက မလႈပ္ဘူးဗ်ာ။ လွ်ာေလး တစ္လစ္ တစ္လစ္နဲ႕ ေအးေဆးေလး ေခြေနတာ။ ဘုန္းႀကီး တရားလဲဆုံး အမွ်လည္း ေ၀ျပီးေရာ သူ႕ဟာသူ ျခံဳထဲျပန္ဆင္းတိုး၀င္ျပီး သူ႕လမ္းသူ ျပန္ပါေလေရာ။ လူေတြ ေျပာႀကတာကေတာ့ ဘုရားေျမြတ့ဲ။

အဆိပ္ရွိတ့ဲ ေျမြဆိုရင္ေတာ့ အေဖက အရွင္မထားဘူး။ လူေတြ ေပါက္မွာ စိုးတာကိုး။ တစ္ခါတုန္းက အိမ္ေအာက္ထပ္မွာ ေျမြေဟာက္တစ္ေကာင္ ၀င္လို႕ တီဗီြ (မီးအားမျပည့္၍ ခါေနေသာ၊ လိုင္းမ်ားစြာ ေျပးေနေသာ၊ မႀကည္ေသာ အျဖဴအမည္း တီဗီြေသးေသးေလး) ႀကည့္ေနတုန္း အေဖနဲ႕ ဦးေ႒း၀င္းတို႕ ထသတ္ရေသးတယ္။ ဦးေ႒း၀င္းဆိုတာ က်ဳပ္ကို ထန္းလ်က္ခဲေတြ အျမဲ ေကၽြးတ့ဲ အိမ္ေဘး မုန္႕ဆိုင္က လူႀကီးေပါ့။ သူ႕အမ်ိဳးသမီးက မူလတန္းျပ ဆရာမ ေခ်ာေခ်ာေလး။ က်ဳပ္ကို ဆရာမပဲ ကႀကီး၊ ခေခြး သင္ေပးခ့ဲတာ။ ခုထိ သတိရေသးတယ္။ သုံးဆယ္မွာ စာအုပ္ ခဲတံ မရွိလို႕၊ ဆရာမသားရဲ႕ ေက်ာက္သင္ပုန္း၊ ေက်ာက္တံနဲ႕ ေရးခ့ဲရတာ။ စာရြက္ေပၚမွာ ခဲတံနဲ႕ေရးတာက ေက်ာက္တံနဲ႕ ေရးရတာေလာက္ မမိုက္ဘူးဗ်။ ေက်ာက္တံက အရမ္းသုံးလို႕ေကာင္းတယ္ သိႀကလားဗ်။ လက္နဲ႕ ဖ်က္လည္းပ်က္တာကိုး။ စာရြက္ေပၚမွာဆို ခဲဖ်က္လိုေသးတယ္ေလ။ ေျမျဖဴလိုလည္း မညစ္ပတ္ဘူးေလ။

၁၀လ သမီးအရြယ္ေလာက္ထဲက အရက္ခ်က္စက္ရံုမွာ ႀကီးလာရတ့ဲ က်ဳပ္က စက္ရံုထဲက ခပ္စူးစူး ဆန္အရက္ျဖဴနံ႕ကို ယဥ္ေနပါျပီ။ ပထမပိုင္းေတာ့ အနံ႕ကစူးသေယာင္ ထင္ရေပမယ့္ ခဏေနရင္ ေမႊးလာတယ္ဗ်။ တခါတေလ အျပင္မွာ မိုးဖြဲက်တ့ဲ ေန႕မ်ိဳးဆို အ့ဲေမႊးတ့ဲအနံ႕ကတစ္ဆင့္ လွ်ာေပၚခပ္ခ်ိဳခ်ိဳ အရသာပါ ကူးစက္သြားသလိုပဲ။ (မွတ္ခ်က္။ ၁၂ႏွစ္ ၁၃ႏွစ္ ေလာက္မွ ဒါမ်ိဳး သိတာေနာ္။ ဟဲဟဲ) အ့ဲအနံ႕ထြက္တ့ဲ အဆင့္က အရက္ခ်က္ဖို႕ ဆန္က Yeast နဲ႕ အခ်ဥ္ေဖာက္တ့ဲ အဆင့္ေလ။ အခ်ဥ္ေဖာက္ျပီးတ့ဲ ဆန္ေတြကို အရည္ရေအာင္ ထုတ္ယူျပီး အ့ဲအရည္ကို အပူခ်ိန္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ တိုင္ကီႀကီးေတြထဲမွာ အဆင့္ဆင့္ ေပါင္းခံရင္ အရက္ (အဆီ) ရတယ္ေပါ့။ က်န္ခ့ဲတ့ဲ ဆန္အခ်ဥ္ေပါက္ အဖတ္ေတြကို အိမ္နီးနားခ်င္းေတြက ႀကက္၊ ၀က္ေတြ ကို အစာအျဖစ္ ျပန္ေကၽြးႀကတယ္ေလ။

ႀကယ္ေႀကြခ်ိန္

(ေရွ႕အပတ္ ဆက္ပါမည္။)

က်ေနာ္ႏွင့္ တစ္ေန႕စာစက္ဘီး

ဟုတ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ စက္ဘီးစီးျခင္း အတတ္ပညာ အေႀကာင္း လက္တို႕ရပါဦးမည္။ (မွတ္ခ်က္။ စက္ဘီးစီးျခင္းကို ေျပာင္ေျမာက္ေသာ အတတ္ပညာဟု ကၽြန္ေတာ္ ယူဆပါသည္။)

ျပီးခ့ဲေသာလ(ဇြန္လ) အထိ ကၽြန္ေတာ္သည္ စက္ဘီးစီးျခင္း အတတ္ပညာ ကို အေတာ္လြယ္ကူေသာ အေရးကိစၥတစ္ခုဟု ေတြးထင္ထားခ့ဲမိပါသည္။ (အမွန္မွန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ စက္ဘီး လုံး၀ မစီးတတ္ပါ။) လူ႕သဘာ၀ ထိုသို႕ အေပၚယံ ေတြးထင္တတ္ျခင္းကို အမွန္ျပင္ဆင္ေပးသူမွာ "ကိုယ္ေတြ႕လုပ္ေဆာင္ရျခင္း" ဟူေသာ ဇာတ္ေကာင္ပင္ မဟုတ္ပါလား။ ဟုတ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ ထိုျပိန္း (ပိန္း) လြန္းေသာ၊ အေပၚယံရွပ္လြန္းေသာ ထိုအေတြးကို စက္ဘီးထိုင္ခုံေပၚ ကိုယ္တုိင္တက္ထိုင္ျပီး၊ ေျခနင္းကို လည္ေအာင္၊ စက္ဘီးေရြ႕ေအာင္ "ကိုယ္တိုင္တက္နင္းရျခင္း" ဟူေသာ ဇာတ္လိုက္ က ျပင္ဆင္ေပးခ့ဲပါသည္။

ဇာတ္လမ္းမွာ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေနသည့္ ဇြန္လအတြင္း ပါပါး ၏ စက္ရံု ဂိုေဒါင္ရွိ Accountant အစ္မႀကီး မငု၀ါ က စက္ဘီးစီးသင္ေပးမည္ဟု ေခၚရာမွ စခ့ဲပါသည္။ ေရႊျပည္သာ စက္မႈဇုန္ရွိ ဂိုေဒါင္သုိ႕ တစ္ကိုယ္တည္း ခ်ီတက္ရမည္ ျဖစ္ေသာေႀကာင့္ မနက္ ေစာေစာစီးစီး ၇နာရီ အိပ္ရာမွ ထရသည္။ “ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကမ္းနားထိပ္ရွိ ဘတ္စ္ကားဂိတ္က ၈နာရီ ၁၅ ေက်ာ္လွ်င္ ေရႊျပည္သာတိုက္ရိုက္ေရာက္သည့္ ဘတ္စ္ကားက မလာေတာ့၊ ေတာက္ေလွ်ာက္ ၉နာရီေက်ာ္မွ ေနာက္တစ္စီးလာသည္၊ ထို႕ေႀကာင့္ ၀ီရိယႏွင့္ ေစာေစာထပါ” ဟု ပါပါႀကီးက မွာထားေသာေႀကာင့္ ၇နာရီအတိ Alarm ျမည္ခ်ိန္တြင္ ႀကိဳးစားပမ္းစား ကုန္းေကာက္ထရပါသည္။

၈နာရီေလာက္ အိမ္မွထြက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ တစ္ကိုယ္ေတာ္ လႈပ္ရွားေလ့ရွိသူ ျဖစ္သည္။ ဘယ္သြားသြား ဘယ္လာလာ တစ္ေယာက္တည္း သြားရလာရသည္ကို ပိုသေဘာက်သည္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေနရာရာ သြားမည့္လာမည့္အေရး တစ္ေယာက္ေယာက္က အခ်ိန္ယူ လိုက္ပို႕လိုက္ႀကိဳေပးရသည္ကို လုံး၀မႀကိဳက္။ သို႕ျဖင့္ တစ္ကိုယ္တည္း လစ္ထြက္လာခ့ဲသည္။ ေရႊျပည္သာထိ အေ၀းႀကီးေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ ဘတ္စ္ကားျဖင့္ မသြားဖူး၍ ဘယ္ဂိတ္ဆင္းရမွန္းမသိ ေယာင္၀ါး၀ါး ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ေႀကာက္ရြံ႕မႈ တစ္ခု ရွိသည္။ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ေက်ာ္မည္ကို အလြန္ေႀကာက္ပါသည္။

အိမ္မွ မထြက္မီ ပါပါးက ဖုန္းထဲမွာ ဘတ္စ္ကားဂိတ္နာမည္ေတာ့ ေျပာလိုက္သည္။ သို႕ေသာ္ ဘယ္ေနရာလည္း အတိအက် မသိ။ စပယ္ယာကို ေမးဖို႕က်ေတာ့လည္း ဂိတ္နာမည္ အတိအက် မမွတ္မိ။ မီးရထားလမ္းျပီး ဒုတိယဂိတ္ ေတာ့ မွတ္မိသည္။ ပါပါးက ေရာက္မည့္အခ်ိန္ကို မွန္းျပီး ဂိတ္တြင္ လာႀကိဳမည္တ့ဲ။ သို႕ႏွင့္ ေယာင္၀ါး၀ါး ဟိုႀကည့္ဒီႀကည့္ႏွင့္ မွန္းျပီးဆင္းလိုက္ေတာ့ ေဟာ ကြက္တိဗ်ာ၊ ပါပါးႀကီးကို တန္းေတြ႕လိုက္ရေတာ့မွ “ဟူး၊ ေတာ္ပါေသးရဲ႕” ေပါ့။

ပထမဆုံး အေတြ႕အႀကံဳအျဖစ္ ဘတ္စ္ကားဂိတ္မွ စက္ရံုသို႕ က်ေနာ့ကို China Made ဆိုင္ကယ္ေလးႏွင့္ ေခၚသြားသည္။ စက္ရံုက ဟိုးအထဲက ကြင္းျပင္ေတြထဲမွာ ဆိုေတာ့ ေ၀းသည္ကိုး။ တစ္ခါမွ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ႀကီးတြင္ ဆိုင္ကယ္ မစီးဖူး၍ ကိုယ့္ကိုယ္ကို James Bond ကားထဲမွ မင္းသမီးလိုလို၊ Tomb Raider ကားထဲမွ မင္းသမီး Angelina Jolie လိုလိုပင္ ထင္ေယာင္ထင္မွားေတြ ျဖစ္လို႕။ ေအာ္.. ေနာက္တာပါဗ်ာ။ ေျပာေတာ့ေျပာရတာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ဆိုင္ကယ္ ေရွ႕က ေမာင္းတဲ့ ပါပါးေတာ့မသိဘူး။ ေနာက္ကထိုင္လိုက္တ့ဲ က်ေနာ္ေတာ့ အသည္းကို ေအးလို႕။ အသက္ရွဴလို႕လည္းေကာင္းတယ္။ ဇိမ္ပဲ။ မ်က္ႏွာကို ေလေအးေတြ တိုးတ့ဲ feeling က အေတာ္ မိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။ ဒီေခတ္ႀကီးမွာ ရန္ကုန္လမ္းမေတြထက္ ဆိုင္ကယ္စီးဖို႕ဆိုတာ မလြယ္ေတာ့တ့ဲ ကိစၥေလ။ ပုလိပ္က ဖမ္းလိုက္၊ ဘဲဥ (ေမာ္ေတာ္ပီကယ္) က ဖမ္းလိုက္နဲ႕။ မိျပန္ရင္လည္း ဆိုင္ကယ္သိမ္းသြားလို႕၊ လိုင္စင္သိမ္းသြားလို႕ ျပန္လိုက္ေရြးရတ့ဲ အခ နဲ႕ သူတို႕ေတာင္းတ့ဲ လက္ဖက္ရည္ဖိုး ေပါင္းလိုက္ရင္ ဆိုင္ကယ္ ေနာက္ အသစ္တစ္စီးေတာင္ ထပ္၀ယ္လို႕ရေနပါေရာလား။ စက္ဘီး၊ ဆိုက္ကား (အေႏွးယာဥ္)၊ ဆိုင္ကယ္ဆိုတာ ျမိဳ႕ထဲမွာ အေတာ့္ကို ရွားပါးမ်ိဳးစိတ္ စာရင္း၀င္ေနပါျပီေလ။

ေဟာဗ်ာ.. စကားေတြ လမ္းေႀကာင္းမွားကုန္ျပီ။ စက္ဘီးအေႀကာင္းေျပာမွာေလ။ ဟုတ္ပ ဟုတ္ပ.. အ့ဲဒါနဲ႕ စက္ရံုေရာက္၊ ဂိုေဒါင္မွာ မငု၀ါ၏ တစ္ေန႕အျပတ္ စက္ဘီးစီး အတတ္သင္တန္း စပါေတာ့သည္ေလ။ ဟုတ္တယ္ဗ်.. တစ္ေန႕အျပတ္။ တစ္ေန႕နဲ႕မွ အျပတ္ မတတ္ရင္ ေနာက္ေန႕က်ေနာ္ ထပ္လာသင္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ ေနာက္ရက္ ဒီျပန္လာရေတာ့မည္ကိုး။

စက္ဘီးေပၚ တက္ထိုင္ျပီး ေျခနင္းကို စနင္းသည္ႏွင့္ ဇာတ္လမ္းက စျပီ။ ကိုယ့္ ခႏၶာကိုယ္အေလးခ်ိန္ ကိုယ္ မထိန္းႏိုင္ဘဲ စက္ဘီးက ယိမ္းထိုးေနတာ။ မငု၀ါက အစပိုင္းေဘးက လိုက္ေျပးျပီး ထိန္းေပးသည္ေပါ့။ က်ေနာ္ ျဖစ္ေနပုံက ေဘးကလိုက္ထိန္းေပးသူေတာင္ ေႀကာက္ရတယ္ဗ်ာ။ လက္ကိုင္ကို အားႏွင့္ ဇြတ္လွည့္ပစ္တာ။ ေဟာေဟာေဟာ.. ငါ့စက္ဘီးႀကီး ဘယ္ဘက္ျပဳတ္က်ေတာ့မဟ့ဲ ဆိုျပီး အေတြး၀င္လာတာနဲ႕ လက္ကိုင္ကို ညာဘက္ဆြဲလွည့္ပစ္တာ၊ ဗုန္းခနဲ မေမွာက္ခင္ ေျခေထာက္ေတာ္က အရင္ဦးေအာင္ သံမံတလင္းကို ေထာက္ထားလိုက္ရတယ္၊ ဒူးျပဲမွာ ေႀကာက္တာကိုးဗ် ေနာ့။ မ်က္လုံးျပဴး မ်က္ဆံျပဴး၊ ေခၽြးသီးေခၽြးေပါက္ေတြနဲ႕၊ ပါးစပ္ကလည္း တအိုးအိုး၊ တအားအား၊ မာမားေရ အန္းကုံးေရ စုံေနတာပဲ ေအာ္တာ။ ဂိုေဒါင္မွဴးႀကီးဆို ရယ္တာမွ ဗိုက္ေတာင္ႏွိပ္ယူေနရတယ္၊ ဗရုတ္က်လိုက္ပုံမ်ား။

ေလး ငါး ဆယ္ခါ နင္းလိုက္ရပ္လိုက္ ျဖစ္ျပီးေနာက္ပိုင္း က်ေနာ္ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိလာတယ္။ အစ္မေဘးက လိုက္ေနရင္ေတာ့ တစ္သက္လုံး တတ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး လို႕။ အ့ဲဒါနဲ႕ အစ္မေရ မလိုက္နဲ႕၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေလွ်ာက္တိုက္ပစ္မယ္ .. အဲ .. ေလွ်ာက္နင္းေတာ့မယ္ ေျပာျပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အားတင္း ႀကိဳးစားႀကည့္ရတာေပါ့။ ဂိုေဒါင္ထဲမွာက ဆန္အိတ္ေတြ၊ ဆန္စက္ေတြ၊ ဆန္ပုံးေတြ၊ ဆန္တိုင္ကီေတြ၊ စက္လည္ေနတ့ဲ အလုပ္သမားေတြ အမ်ားႀကီးပဲဗ်။ အ့ဲတစ္ေန႕ထဲမွာ က်ေနာ္ ၀င္တိုက္လို႕ ေမွာက္ကုန္တ့ဲ ဆန္ပုံးေတြထဲ ဆန္ေတြ ျပန္က်ံဳးထည့္ယူရတာမ်ား ျမင္မေကာင္းဘူး။ ဟီး။

အေျခအေနက ေတာ္ေတာ္ေကာင္းလာျပီဗ်။ စက္ဘီးအရွိန္ေလး နည္းနည္း ရလာျပီဆို ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထိန္းတတ္သြားျပီ။ ဒါေပမယ့္ ျပႆနာက ေကြ႕ရင္ အရွိန္ေလွ်ာ့ျပီး မေကြ႕တတ္ဘူး။ အ့ဲေတာ့ ေကြ႕ခါနီးဆို ေႀကာက္ျပီး ရပ္ရပ္သြားတယ္။ ဆန္အိတ္ေတြ ၀င္တိုက္မိမွာေႀကာက္လို႕။ အ့ဲဒါနဲ႕ မျဖစ္ေသးပါဘူးေလ.. ႀကိဳးစားျပီး ေကြ႕ႀကည့္ဦးမွပါပဲေပါ့လို႕ အားတင္းလိုက္သည့္ သကာလ ေမွာက္ပါေလေရာ။ ဆန္အိတ္ပုံကို ၀င္တိုက္မိျပီး စက္ဘီးက အိခနဲ ထိုးရပ္သြားတ့ဲအခ်ိန္ ဘယ္ေျခေထာက္က သံမံတလင္းကို အေထာက္၊ နည္းနည္းေလး ေနာက္က်သြားတာ၊ ဘယ္ေျခခုံက ေအာင့္ခနဲပဲ။ နာခ်က္က ၉ေလာက္ရွိတယ္ဗ်ား၊ အီစလံေ၀သြားတာပဲ။ ေျခေခါက္ျပီး အေႀကာနည္နည္း ညပ္သြားတယ္ထင္တာေပါ့ဗ်ာ။

အိမ္အျပန္ ခ်စ္စရာ ပါပါးႀကီးက ေျခေထာက္နာေနတာေတာင္မွ တကၠစီနဲ႕ ေပးမျပန္ဘူးဗ်ာ။ မထသ အထူးယာဥ္လိုင္းကို မရမက ေစာင့္စီးပါတယ္။ မိနစ္၄၀ေလာက္ ေစာင့္လိုက္ရမွ ကိုေရႊ ပါရမီ ေရာက္လာပါတယ္ဗ်ာ။ မလႈပ္ခ်င္လႈပ္ခ်င္ တအိအိနဲ႕ ကိုေရႊပါရမီက အင္းစိန္၊ ရြာမ ဘက္အေရာက္မွာ တကၽြိကၽြိနဲ႕ ထိုးရပ္သြားပါေလေရာ။ အင္ဂ်င္ပူသြားလို႕ နာရီ၀က္နားရမယ္တ့ဲဗ်ာ။ ဗိုက္ထဲက တက်ဳတ္က်ဳတ္နဲ႕ ဆာေနတာ အစာအိမ္ေတာင္ ကၽြမ္းေလာင္ေနျပီဗ်၊ ည ၇နာရီေတာင္ ရွိျပီကို။ ဘယ္ေျခကလည္း လုံး၀ လႈပ္လို႕မရဘူး၊ ေျခခုံက ေဖာင္းအစ္ျပီး ေယာင္ေနတာ၊ တဆစ္ဆစ္နဲ႕ ကိုက္ေနတယ္ေရာ္။

အ့ဲဒါနဲ႕ ေနာက္ပါရမီတစ္စီး ေျပာင္းစီး၊ ကားဂိတ္ကေန အိမ္ကိုက်ေတာ့ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္လို႕ ကားငွားေပးျပန္တယ္။ ၁၅လမ္းကေန လမ္း၂၀ဗ်။ ဒီေလာက္ နီးနီးေလးက်... ငါေနာ္။ စိတ္ပိန္စရာ။ ဒါနဲ႕ အေႀကာျပင္ဆရာဆီ ည ၁၀နာရီေလာက္ႀကီး ေျပးရတယ္ ဆိုပါေတာ့။ တကယ္ႀကီး မေျပး ႏိုင္ေတာ့လည္း စီးေတာ္ယာဥ္ ဖြတ္ခ်က္နဲ႕ေပါ့။

ဟိုေရာက္ေတာ့ ဆရာပထမဆုံး ေျပာတ့ဲစကားေႀကာင့္ “ထိ” သြားပါတယ္။ ဆရာက ေျခခုံကို ငုံ႕ျပီးစမ္းေနရင္းက ေျပာပါတယ္၊ “အရိုးက ေျခခုံမွာ ၂ေနရာ အက္သြားတာကိုး” တ့ဲ။ ေျခခုံမွာ အက္သြားတ့ဲ အရိုးေတြက ေနရာမမွန္ဘဲ တစ္ခုနဲ႕ တစ္ခု ထပ္ေနတယ္ လို႕ ေျပာပါတယ္။ ေနာက္ က်ေနာ့္ကို လွည့္ေမးတယ္၊ “ready ပဲလားတ့ဲ။” က်ေနာ္က ဘာမွန္း ညာမွန္း မသိဘဲ “ဗ်ာ၊ ဟုတ္က့ဲ” လို႕လည္း ေျဖလိုက္ေရာ၊ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေျခခုံမွာ ေနရာလြဲေနတ့ဲ အရိုးေတြကို ေျခေခ်ာင္းေတြကေနတစ္ဆင့္ အားကုန္သုံးျပီး ဆြဲပါတယ္။ အ့ဲမွာ က်ေနာ့္ အသည္းေတြ အစိတ္စိတ္ အမႊာမႊာ ကြဲေႀကကုန္ပါတယ္။ မ်က္ရည္ေတြလည္း စိမ့္ထြက္လာပါတယ္။ အား ခနဲ ေအာ္ခ်င္ေပမယ့္ မေအာ္ဘဲ တင္းခံရပါတယ္။ မိန္းကေလးေတြ ေပ်ာ့ညံ့သည္လို႕ေတာ့ လုံး၀အထင္မခံႏုိင္ပါ။ အေတာ့္ကို အရိုးခိုက္စရာပါပဲ။ ဆရာက သူ႕ေယာက္်ားအားႀကီးနဲ႕ "ရိစ္" ခနဲ အဆြဲ၊ ကၽြန္ေတာ္က ေပါက္ကနဲ မ်က္ရည္က အက်နဲ႕ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ေနတာပါပဲ။ ၃မိနစ္ေလးက ၃ကမာၻေလာက္ ႀကာသလား ထင္ရပါတယ္။ ရွိရွိသမွ် အားအင္ေတြ အစုပ္ထုတ္ခံႏိုင္ရသေလာက္ နာပါတယ္။ ေျခေခ်ာင္းေတြပါ ရွည္ထြက္လာသလား ထင္ရပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး အျပီးမွာ ဆရာက တရုတ္ေဆးစပ္ျပီး ပတ္တီးနဲ႕ ေဆးစည္းေပးပါတယ္။

ေနာက္ ၂ပတ္ေလာက္ ေျခေထာက္က လုံး၀ေထာက္လို႕မရပါဘူး။ အနာသက္သာေဆး မေသာက္ရင္ အရိုးက ျပန္ကိုက္လာပါတယ္။ ေျခခုံမွာ အညိဳ အမည္းေတြလည္း ထြက္လာေရာ၊ ဘယ္ေျခခုံနဲ႕ ညာေျခခုံ အေရာင္မတူပုံက ရယ္ရပါတယ္။ ေက်ာင္းကလည္း ဖြင့္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ဒီကို ေထာ့နဲ႕ေထာ့နဲ႕ ျပန္လာရပါတယ္။ ဒီေရာက္ေတာ့လည္း ဒုကၡနည္းနည္းေတာ့ မ်ားပါတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ နားနားျပီး ေလွ်ာက္ရပါတယ္။ ငါ့ႏွယ္... အသက္၈၀ေက်ာ္ အန္းမ က်ေနတာပဲေတာ္။

ကဲပါေလ... ခုေတာ့ (အကၽြမ္းႀကီးေတာ့ မဟုတ္သည့္တိုင္)စက္ဘီး စီးတတ္သြားျပီဆိုပါေတာ့ ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ တစ္ေန႕တာစက္ဘီးကေတာ့ ေျခေထာက္အရိုးအက္သည့္တိုင္ စေတးလိုက္ရေပမယ့္ တန္တယ္ကြ လို႕ တကယ္ထင္မိပါတယ္။ ဒီကေန ရတ့ဲ သင္ခန္းစာက ဘယ္ေလာက္ပဲ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ မလုပ္ႏိုင္ဘူးလို႕ ထင္ထားတ့ဲ အရာပဲ ျဖစ္ေနပါေစ၊ သတိၱသာရွိရင္ ဘာမဆိုျဖစ္တယ္ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ (အဟမ္း.. ဘာရယ္ဟုတ္ဘူး.. ရႊီးႀကည့္တာ ဟဲဟဲ)

ေအာ၊ အေတာ္ေတာင္ ေလရွည္သြားျပီ။ ေလေပါရတာလည္း ေမာသြားျပီ။ ပ်င္းေႀကာေလးဘာေလး သြားဆန္႕လိုက္ဦးမယ္ ခဏ။ :)

ႀကယ္ေႀကြခ်ိန္

31 August 2011

Have you ever carefully observed the people around you?
Today, I did.

They are roaming.
They are rushing.
They are facebook-ing.
They are talking.
They are laughing.
They are chatting.
Figuratively speaking, they are just like a soul-less doll: no life.

And not to be surprised, I am one of them.
Question: Was I born or made to be this way?

Sometimes, a silly thought runs in mind.
I wish I had no computer, no phone, and no email account.
I am sick of everything.

Dear diary,
I cried.
I am unhappy.
I wore a frown today.
=(

Kyel Kywai Chain

အဟင့္ =P

ငါဟာ မင္းအေပၚ ၃ႏွစ္ခြဲေက်ာ္ ၄ႏွစ္နီးနီး ကာလပတ္လုံး မင္းအလိုက် အရာရာ ျဖည့္ဆည္းေပးခ့ဲရတ့ဲ Ever Ready ေကာင္ႀကီးပါ။

မင္းလိုခ်င္တယ္ဆိုတ့ဲ ေနာက္ဆုံးေပၚမွန္သမွ် မင္းေရွ႕ေမွာက္ ေရာက္ေစရမယ္ အသင့္၊

မင္းေတာင္းဆိုသမွ် မရမကလိုက္ရွာ၊ ဟိုလူ႕ဆီကေတာင္း ဒီလူ႕ဆီကညွစ္၊ မရရင္ ရတ့ဲနည္းနဲ႕ယူငင္ျပီး ဆက္သရပုံမ်ား။

မင္းဂ်ီက်ျပီဆို ငါ့မွာ ရင္ေတြဘာေတြတုန္၊ မင္းေလးဖ်ားျပီ နာျပီဆို ငါ့မွာ မ်က္ကလဲဆန္ျပာနဲ႕ ဖြတ္ဖြတ္ကို လူးလို႕။

တစ္ခါတေလမ်ား ညဥ့္နက္တ့ဲထိ အတူရွိမိလို႕ အနားမေပးရေကာင္းလား ဆိုျပီး မင္းဆူဆဲရင္းေပးတ့ဲ ေဖာင္းေတြကိုလည္း ယေန႕တိုင္ လည္စင္းခံေနရဆဲပါ ခ်စ္သူ။ (ဟီးဟီး)

ခုေတာ့ ေပးဆပ္ခ့ဲရသမွ် ခြန္အား၊ အခ်ိန္ေတြကိုမွ မေထာက္၊ မင္းတစ္ေယာက္ကလြဲလို႕ (၄ႏွစ္နီးပါး) မ်က္ႏွာမ်ားခြင့္ေတာင္ မရွိခ့ဲတ့ဲ ငါ့ဘ၀ကို လွည့္မႀကည့္ေတာ့ဘူးလားကြာ။

အသစ္ရွာဖို႕ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တ့ဲ (မျဖစ္ႏိုင္ေသးတ့ဲ) ငါ့အေျခအေနကို င့ဲႀကည့္ရက္တယ္ဆိုရင္ မထားသြားပါနဲ႕၊ ေအာင္လသီခ်င္း ညည္းရင္းနဲ႕ ငါမွားတာရွိရင္ ေတာင္းပန္ပါရေစ ခ်စ္သူ။ အဟင့္အစ္အစ္ အဟင့္ဟင့္။

အထက္ပါ က်ေနာ့ခ်စ္သူ ဘယ္သူလဲ သိခ်င္လား။ အိုေဟာင္းေနျပီျဖစ္ေသာ က်ေနာ္၏ Compaq Presario ပါပဲခမ်ား။ ခဏခဏ Error ေတြတက္၊ Physical dumping ေတြျဖစ္ေနလို႕၊ သူသာ က်ေနာ့္ကို ထားခ့ဲရင္ေတာ့ ငိုမွာပဲ ငိုမွာပဲ က်ဥ က်ဥ က်ဥ။ မ်က္ႏွာမ်ားျပီး ေနာက္တစ္ေယာက္ အသစ္လဲစရာ ပိုက္ပိုက္မွ မရွိတာကိုလို႕။ ဟြန္း ... သူေတာ္ေတာ္ဆိုး။ =P

ႀကယ္ေႀကြခ်ိန္

ပုထုဇဥ္

လူးလြန္႕ လႈပ္ရွား၊ လူသားသိန္းသန္း
အပူမ်ား ျငိမ္းအ့ံဟု အံခဲေသာ္လည္း
ကမ္းဘယ္မွာလဲ မသိရ။

သက္စြန္႕ဆံဖ်ား၊ စြန္႕ရစားရ
တစ္ခါတစ္ရံမ်ား၊ ေခၽြးသိပ္ေဆးက်
ဘယ္ဆီေနမွန္း မသိရ။

မရဏဘုံလယ္၊ နိဗၺာန္ကမ္းခပ္
ေမာရပန္းရ၊ ဒီဘ၀
ခ်ိန္ခါနိဂံုး ႀကိဳမသိရ။

ႀကယ္ေႀကြခ်ိန္